تعریف کوچینگ

 این سبک اغلب بهعنوان کوچینگ توصیف میشود. کوچینگ از مدیران میخواهد که از نقش سنتی کنترل و نظارت بر عملکرد کارکنان به نقش مشورتی بیشتری منتقل شوند. کوچینگ ابزاری برای توسعه مشارکت بین مدیر و کارمند است که درک مشترکی در مورد آنچه باید به دست آورد و چگونه باید به دست آورد ایجاد میکند.در چرخه مدیریت عملکرد، کوچینگ به معنای ارائه بازخورد و پشتیبانی مداوم به کارمند در طول سال است. کوچینگ به کارمند فرصتی میدهد تا در مورد جنبههای عملکرد خود در “زمان واقعی” بشنود و در تعیین نحوه بهکارگیری یا اصلاح رفتار خود برای موفقیت نقش ایفا کند.کوچینگ یک رویکرد غیرمستقیم برای توسعه فردی است. کلید موفقیت در کوچینگ این است که کوچ وقت و فضا برای فکر کردن در مورد چالش ایجاد کند – که اغلب منجر به یک بزنگاه در فرد مقابل میشود.هبود عملکردبهعنوان یک کوچ، مدیرمسئول ایجاد یک محیط یادگیری است که در آن کارکنان در تلاش برای بهبود مستمر برای مقابله با چالشهای امروز حمایت میشوند. مربی این کار را انجام میدهد:ارزیابی قابلیت فعلیارائه بازخوردکمک به کارمند برای تشخیص آنچه موردنیاز استایجاد فرصتهایی برای پر کردن شکافدر صورت بهبود مستمر، مربی باید محیطی “امن” برای خلاقیت و ریسکپذیری ایجاد کند. اشتباهات را باید بهعنوان درس آموخته در نظر گرفت. عقبنشینیها فرصتهایی برای توسعه هستند. با این نوع حمایت، کارکنان اعتمادبهنفس لازم را برای دستیابی به سطح بعدی توانایی خواهند داشت.گشایش تمام امکاناتیکی از اهداف کوچینگ توسعه قابلیتهایی است که کارمند برای حل مشکلات و تصمیمگیری در اختیار دارد. این کار با پرسیدن سؤالات مناسب، به چالش کشیدن تفکر کارمند، ارائه گزینههای جدید، ارائه اطلاعات اضافی که درک کارکنان